Bir varmış, bir yokmuş, bir zamanlar bir kral ve kraliçe varmış. Her gün birbirlerine derlermiş ki, 'Keşke bir çocuğumuz olsaydı!' Ama hiç çocukları olmamış. Bir gün, kraliçe banyo yaparken sudan bir kurbağa çıkmış ve ona demiş ki: 'Dileğin gerçekleşecek; bir yıl geçmeden bir kız çocuğu dünyaya getireceksin.' Ve kurbağanın dediği gibi olmuş; kraliçe o kadar güzel bir kız doğurmuş ki, kral sevinçten kendini kaybetmiş ve büyük bir şölen düzenlemiş. Akrabalarını, dostlarını ve tanıdıklarını davet etmiş, ayrıca bilge kadınları da, çocuğa iyi ve güzel dileklerde bulunmaları için çağırmış. Krallığında on üç bilge kadın varmış ama sadece on iki altın tabak hazırladığı için birini davet edememiş.
Ancak şölen tüm ihtişamıyla kutlanmış; ve sonuna doğru bilge kadınlar öne çıkmış, çocuğa harika hediyeler vermişler: biri erdem, biri güzellik, üçüncüsü zenginlik ve daha dünyada arzu edilebilecek her şeyi dilemişler. On birinci dileğini söyledikten sonra, davet edilmeyen on üçüncü kadın içeri girmiş, intikam ateşiyle yanarak, selam vermeden ve saygı göstermeden yüksek sesle bağırmış: 'On beşinci yaşında prenses bir iğneyle kendini dürtecek ve ölecek.' Ve başka bir kelime etmeden dönüp salondan çıkmış. Herkes bu sözlerden korkmuş, on ikinci kadın öne çıkmış, çünkü o henüz hediyesini vermemişti, ve kötü kehaneti tamamen ortadan kaldırmasa da, yumuşatabilirdi, şöyle demiş: 'Prenses ölmeyecek, ama yüz yıl sürecek derin bir uykuya dalacak.' Şimdi kral, çocuğunu bu felaketten bile kurtarmak isteyerek, krallığındaki tüm iğnelerin yakılmasını emretmiş. Genç kız bilge kadınların tüm hediyeleriyle büyümüş; öyle güzel, alçakgönüllü, tatlı, nazik ve akıllıymış ki onu gören herkes ona hayran kalıyormuş. Bir gün, o on beş yaşına geldiğinde, kral ve kraliçe dışarı gezmeye çıkmışlar ve genç kız kalede yalnız kalmış.
Kalede dolaşmış, her köşe bucakta, her oda ve salonda gezinmiş, nihayet eski bir kuleye gelmiş. Dar, kıvrımlı merdivenleri tırmanmış, kilitte paslı bir anahtar olan küçük bir kapıya ulaşmış; anahtarı çevirmiş ve kapı açılmış, ve küçük odada bir yaşlı kadın iğneyle keten eğiriyormuş. 'Günaydın, anneciğim,' demiş prenses, 'Ne yapıyorsun?' - 'İplik eğiriyorum,' diye cevap vermiş yaşlı kadın, başını sallayarak. 'Bu hızla dönen şey nedir?' diye sormuş genç kız ve iğneyi eline alıp eğirmeye başlamış; ama iğneye dokunur dokunmaz kötü kehanet gerçekleşmiş ve parmağını iğneyle dürtmüş. Tam o anda, orada duran yatağa düşmüş ve derin bir uykuya dalmış. Ve bu uyku tüm kaleye yayılmış; geri dönen kral ve kraliçe büyük salonda derin bir uykuya dalmışlar, ve onlarla birlikte tüm saray halkı. Ahırlardaki atlar, avludaki köpekler, çatıdaki güvercinler, duvardaki sinekler, şöminede titreyen ateş bile durmuş, herkes gibi uyumuş; dönerdeki et pişmeyi bırakmış, aşçı, yaptığı bir hatadan dolayı mutfağın saçını çekmeyi planladığı aşçı yamaklarından birini bırakmış ve uykuya dalmış. Rüzgar durmuş ve kalenin çevresindeki ağaçlardan bir yaprak bile düşmemiş.
O yerin çevresinde her yıl daha kalın bir dikenli çit büyümüş, sonunda tüm kale gözden kaybolmuş ve sadece çatıdaki bayrak görülebilir olmuş. Tüm ülkede uyuyan güzel Rosamond'un, prensesin adı böyleymiş, söylentisi yayılmış; zaman zaman birçok kral oğlu gelip çitten geçmeye çalışmış; ama bunu başaramamışlar, çünkü dikenler güçlü eller gibi sıkıca kenetlenmiş ve genç adamlar dikenlere yakalanmış, kurtulamayarak acıklı bir şekilde ölmüşler.
Uzun yıllar sonra, bir kralın oğlu o ülkeye gelmiş ve yaşlı bir adamdan, dikenli çitin arkasında bir kale olduğunu ve orada Rosamond adında güzel bir büyüyle uyutulmuş prensesin yüz yıl boyunca uyuduğunu duymuş, ve onunla birlikte kral ve kraliçenin ve tüm sarayın da. Yaşlı adam, dedesinden birçok kral oğlunun dikenli çitten geçmeye çalıştığını ve dikenlere yakalanıp acıklı bir şekilde öldüklerini duymuş. Genç adam demiş ki: 'Yine de denemekten korkmuyorum; güzel Rosamond'u göreceğim.' İyi kalpli yaşlı adam onu caydırmaya çalışmış ama genç adam onun sözlerine kulak asmamış. Çünkü artık yüz yıl sona ermiş ve Rosamond'un uyandırılacağı gün gelmiş. Prens dikenli çitin yanına yaklaşınca, çit büyük güzel çiçeklerden oluşan bir çite dönüşmüş, açılıp kenara çekilmiş ve geçmesine izin vermiş, ardından arkasında tekrar sıkıca kapanmış.
Kaleye vardığında, ahırdaki atları ve av köpeklerini uyurken görmüş, çatıda güvercinler başlarını kanatlarının altına sokmuş oturuyormuş. İçeri girdiğinde, duvardaki sinekler bile uyuyormuş, mutfakta aşçı yardımcısına vurmak için elini kaldırmış, mutfak kızının kucağında tüyleri yolunmaya hazır kara tavuk duruyormuş. Daha yukarı çıkmış, salonda tüm sarayın uyuduğunu görmüş, ve onların üzerinde tahtlarında kral ve kraliçe uyuyormuş. Daha da ileri gitmiş, o kadar sessizmiş ki kendi nefes alışını duyabiliyormuş; nihayet kuleye varmış, kıvrımlı merdivenleri tırmanmış ve Rosamond'un yattığı küçük odanın kapısını açmış. Onu uykusunda öyle güzel görünce, gözlerini ondan alamamış ve eğilip onu öpmüş. Ve o uyanmış, gözlerini açmış ve ona çok nazikçe bakmış. Kalkmış ve birlikte dışarı çıkmışlar, kral, kraliçe ve tüm saray halkı uyanmış, birbirlerine büyük bir şaşkınlıkla bakmışlar. Avludaki atlar kalkmış, kendilerini silkelemiş, köpekler sıçrayıp kuyruklarını sallamış, güvercinler başlarını kanatlarının altından çıkarmış, etrafa bakmış ve tarlaya uçmuş, duvardaki sinekler biraz daha ilerlemiş, mutfak ateşi alevlenip parlamış ve eti pişirmiş, dönerdeki et pişmeye başlamış, aşçı yardımcısına öyle bir tokat atmış ki o bağırarak uyanmış ve kız tavuğu yolmaya devam etmiş. Prens ve Rosamond'un düğünü büyük bir ihtişamla yapılmış ve hayatlarının sonuna kadar çok mutlu yaşamışlar.
