Çirkin Ördek Yavrusu

Bir varmış, bir yokmuş, sessiz bir nehrin kenarındaki küçük bir çiftlikte yaz mevsimi yaşanıyormuş. Anne ördek, büyük yeşil yaprakların altında yuvasında oturuyor ve bekliyormuş. Bir gün yumurtalar çatlamaya başlamış. 'Cik, cik!' diye çıkmış yavru ördekler. Anne ördek gülümsemiş. Bir büyük yumurta hala oradaymış. Nihayet çatlamış, ve içinden çok büyük ve gri bir ördek yavrusu çıkmış. Diğerlerine benzemezmiş. 'Sen de benim yavrumsun,' demiş anne nazikçe. 'Yarın suya gideceğiz.' Ertesi gün güneş parlıyormuş. Yavru ördekler nehre atlamış ve yüzmüşler. Büyük gri ördek yavrusu çok iyi yüzüyormuş.

'Göreceksin,' demiş anne, 'sen iyi bir yüzücüsün. Yakınımda kal.' Kümesin önüne gitmişler. Orada birçok kuş ve hayvan varmış. Bazıları dost canlısıymış, ama bazıları değilmiş. Gri ördek yavrusuna farklı göründüğü için isimler takılmış. Üzgün ve yalnız hissetmiş. Günler geçtikçe zorlanmış. Sonunda uzaklaşmış ve geniş, sessiz bir bataklığa doğru uçmuş. Vahşi ördekler onu görmüş ve 'Sen kimsin?' diye sormuşlar. O nazikçe, 'Burada dinlenebilir miyim?' diye sormuş. Kalmasına izin vermişler. Yakında yüksek sesler kuşları korkutmuş ve hepsi uçup gitmiş.

Gri ördek yavrusu, her şey sessizleşene kadar sazların arasında saklanmış. Yürümüş ve küçük bir kulübe bulmuş. İçeride bir kadın, bir kedi ve bir tavuk yaşıyormuş. Bir süre kalmasına izin vermişler. Kedinin mırıltılarını severmiş. Tavuk yumurta yapmayı severmiş. Ördek yavrusunun yüzmeyi ve su sıçratmayı neden sevdiğini anlamamışlar. 'Bu beni mutlu ve huzurlu hissettiriyor,' demiş ördek yavrusu. Ama gülmüşler ve ona kendileri gibi olmasını söylemişler. Ördek yavrusu, kulübenin evi olmadığını hissetmiş. Teşekkür etmiş ve gitmiş. Sonbahar gelmiş. Yapraklar altın rengine dönmüş.

Rüzgar serinlemiş. Bir öğleden sonra uzun boyunlu büyük beyaz kuşlar görmüş. Pembe gökyüzünde uçuyor ve birbirleriyle konuşuyorlarmış. Çok güzellermiş. Gri ördek yavrusu boynunu uzatıp hayranlıkla bakmış. Kış gelmiş. Nehrin kenarları buz tutmuş. Ördek yavrusu yüzmek için küçük bir alan açık tutmuş, ama buz kalınlaşmış. İyi kalpli bir çiftçi onu soğuk ve yorgun bulmuş. Çiftçi onu ısınması için eve götürmüş. Çocuklar heyecanlanmış, ve ördek yavrusu korkmuş. Kaymış ve kayarak tekrar yumuşak kara geri dönmüş.

Kış uzun geçmiş, ama sonunda güneş tekrar sıcak hissettirmiş. Kar erimiş. Kuşlar şarkı söylemiş. Yeşil filizler açılmış. Ördek yavrusu güçlü kanatlarını çırpmış ve çiçek açmış ağaçların olduğu berrak bir göletin olduğu bir bahçeye uçmuş. Üç beyaz kuğu suyun üzerinde süzülmüş. Gri ördek yavrusu utangaç hissetmiş. 'Onlar gerçek kuşlar,' diye düşünmüş. 'Onların yakınında yüzeceğim. Beni istemezlerse, giderim.' Başını suya eğmiş ve kendi yüzünü görmüş. Artık gri ve sakar değilmiş. Güzel bir beyaz kuğuymuş. Kuğular yaklaşmış ve onu kabul etmişler.

Kıyıdaki çocuklar alkışlamış ve ekmek atmışlar. 'Bakın, yeni bir kuğu!' diye bağırmışlar. 'Hepsinin en güzeli!' Genç kuğu başını kanadının altına sokmuş, mutlu ve alçakgönüllüymüş. Yalnız ve korkmuştu, ama şimdi gerçeği biliyormuş: Her zaman aitmiş. Boynunu güneşin altına kaldırmış ve düşünmüş: 'Çirkin bir ördek yavrusu olduğumda böylesine mutluluğu asla hayal edemezdim.'