Parmak Çocuk

Bir varmış, bir yokmuş, fakir bir çiftçi ve karısı bir çocuk sahibi olmayı çok istermiş. Anne demiş ki: 'Baş parmağım kadar küçük olsa bile, onu tüm kalbimle seveceğim.' Çok geçmeden, küçük ama sağlıklı bir çocukları olmuş ve ona Parmak Çocuk Tom adını vermişler. Hiç büyümemiş ama akıllı, nazik ve fikirlerle doluymuş. Bir gün, Tom babasına at arabasını ormana götürerek yardım etmiş.

Atın kulağının içine oturmuş ve 'Deh!' diye bağırmış. At, küçük sesi duymuş ve her şey yolunda gitmiş. İki adam bunu görmüş ve şaşırmışlar. Tom'u alıp kasaba halkına gösterip para kazanmak istemişler. Tom, babasına fısıldamış, 'Beni bırak, yakında dönerim.' Babası kabul etmiş ve Tom adamlarla gitmiş.

Daha sonra, Tom adamları kandırmış ve bir fare deliğine saklanmış. Kaçmış ve geceyi boş bir salyangoz kabuğunda geçirmiş. Çok geçmeden, bir hazine çalmak isteyen iki hırsızla karşılaşmış. Tom, küçük bir pencereden geçebileceğini söylemiş. Ama o kadar yüksek sesle bağırmış ki onları korkutmuş. Tom gülmüş ve güvenle bir ahıra saklanmış.

Sabahleyin, bir inek, Tom'un uyuduğu samanı yemiş ve Tom kendini ineğin içinde bulmuş. 'Bana daha fazla yemek verme!' diye bağırmış. İnsanlar ineğin konuşabildiğini sanmış ve çok şaşırmışlar. İnek götürülmüş ve Tom kısa süre sonra güvenle dışarı çıkmış. Daha sonra, aç bir kurt gelip bazı kalıntıları ve Tom'u da yutmuş.

Tom cesur ve akıllı kalmış. Kurtla konuşmuş ve onu ailesinin evine yönlendirmiş. Oraya vardığında, babasının onu duyması için yeterince gürültü yapmış. Ailesi gelmiş ve kurdu kovalamış, sonra Tom'u dikkatlice çıkarmış. Küçüklerini geri aldıkları için çok mutlu olmuşlar. Tom demiş ki: 'Bir fare deliğinde, bir ineğin içinde ve bir kurtta bulundum ve evde olmaktan mutluyum.'

Ailesi, onu bir daha asla bırakmamaya söz vermiş. Ona yemek, yeni giysiler ve sarılmalar vermişler ve hepsi birlikte mutlu yaşamışlar.