Alice, parlak bir kız çocuğudur. Bir sessiz öğleden sonra, siyah kedisiyle birlikte ateşin yanında oturur. Şöminedeki satranç tahtasına ve bir deste kartlara bakar. Hikayeleri seven Amca Lewis gülümseyerek, bir gün cesur bir kız olan Alice hakkında bir masal yazabileceğini söyler. Alice, uzun bir aynaya bakar. Diğer taraftaki odayı merak eder. Uykulu hisseder ve sıcak ateş gözlerini ağırlaştırır. Rüyasında ayna, sis gibi yumuşak hale gelir. Alice içeri adım atar ve kendi odasına benzeyen ama her şeyin ters olduğu yeni bir oda bulur.
İki kraliçe belirir, Kırmızı Kraliçe ve Beyaz Kraliçe. Nazik bir şekilde konuşurlar ve Alice'e buradaki yaşamın dev bir oyun gibi olduğunu söylerler. Eğer ülkeyi kare kare geçerse, o da bir kraliçe olabilir. Alice denemek ister. Kırmızı Kraliçe onun elini tutar ve aynı yerde kalmak için çok hızlı koşmaları gerektiğini söyler. Koşarlar, ta ki Alice gülene kadar ve dinlenmek ister. Kraliçe ona küçük bir bisküvi verir ve bir gün, sabır ve cesaretle, Alice'in son kareye ulaşacağını söyler. Kraliçeler kaybolur ve bir ceket giymiş Beyaz Tavşan, pençesinde bir saatle aceleyle geçer.
Alice meraklıdır ve takip eder. Düşen fanını ve eldivenlerini alır, sonra dikkatlice tekrar bırakır. Küçük elleri için çok yüksek olan birçok kapı görür, ama sakin kalır ve etrafa bakar. Bir masada minik bir anahtar ve "Beni iç" yazılı küçük bir şişe bulur. Şişe zehir olarak işaretlenmediği için ve bu nazik bir hikaye olduğu için, Alice dikkatlice bir yudum alır. Kiraz tartı ve sıcak tost tadında. Kendini küçük bir kapıyı açacak kadar büyüdüğünü hisseder. Arkasında çiçeklerle dolu parlak bir bahçe görür.
Alice gülümser. Bu ülkede her şeyin tuhaf ama korkutucu olmadığını bilir. Bahçeye adım atar ve bir uzun kırmızı gül ile beyaz gülleri kırmızıya boyayan üç meşgul bahçıvanla karşılaşır çünkü bir karışıklık yapmışlardır. Alice onlara nazikçe hataların düzeltilebileceğini söyler. Daha ileride, geriye doğru yaşamayı konuşan Beyaz Kraliçe ile düzeni seven Kırmızı Kraliçe ile tanışır. Alice dinler, sorular sorar ve Harikalar Diyarındaki herkesin farklı düşünme şekilleri olduğunu öğrenir. Yakında bir ağaç üzerinde yumuşak bir gülümseme belirir. Bir Cheshire Kedisi görünür ve kaybolur, geride sadece gülümsemesini bırakır.
Kedi, Alice'e burada herkesin biraz deli olduğunu söyler, bu da herkesin harika bir şekilde farklı olduğu anlamına gelir. Bir yöne çay partisini, diğer yöne ise çorbasında biber seven bir Düşes'i işaret eder. Alice çay partisinin yanını seçer. Uzun bir masada Mart Tavşanı, Şapkacı ve uykulu bir Sincap ile tanışır. Masa, fincanlar ve tabaklarla doludur. Arkadaşlar "Yer yok!" diye bağırır, sonra gülerek Alice için yer açarlar. "Bir kuzgun, bir yazı masasına neden benzer?" gibi komik bilmeceler sorarlar ama kimse cevabı bilmez, bu da sorun değildir.
Masa başında zaman garip hissediliyor ve saat her zaman çay saati olduğunu söylüyor. Alice küçük bir kekin tadına bakar ve bir yudum çay içer. Şakalar kafa karıştırıcı olsa bile nazik kelimeler kullanır. Sohbet çok yoğunlaştığında, onlara teşekkür eder ve yürümeye devam eder. Sessiz bir yerde Alice büyük bir mantar görür. Üstünde bir nargile içen mavi bir tırtıl oturuyor. Tırtıl, "Sen kimsin?" diye sorar. Alice, bütün gün büyük, küçük ve farklı hissettiği için tam olarak emin olmadığını söyler. Tırtıl, mantarın bir tarafının seni daha uzun, diğer tarafının ise daha kısa yaptığını söyler.
Alice, kendini tam doğru hissetene kadar minik ısırıklar alır, ne çok uzun ne de çok kısa. Keşfetmeye devam eder ve deniz kenarına gelir; burada bir Gryphon ve bir Mock Turtle, deniz kenarında nazik bir dans hakkında konuşurlar. Biraz daha hızlı yürümekten bahsederler ve istavritleri dalgaların içine atıyormuş gibi yaparlar, ama bu versiyonda sadece gülerler ve alkışlarlar. Alice, dikkatlice birkaç adım atar ve onlara şarkı için teşekkür eder. Sonra Alice, bir krokette oynamaya davet edilir. Flamingolar çekiç, kirpiler ise toplardır, ama Alice'in nazik rüyasında hayvanlar oyuncak gibi kullanılmaz.
Herkes yumuşak ahşap tokmaklar ve yastıklı toplar kullanıyor. Kupa Kraliçesi düzenli bir oyunu sever ve yüksek sesle konuşur, ama aynı zamanda lütfen ve teşekkür ederim demeyi de öğrenir. Kral, sıraları sayar. Beyaz Tavşan mesajlar getirir ve gururla trompetini çalar. Alice adil oynar ve başkalarına sıralarını almalarına yardımcı olur. Oyun bittikten sonra bir tabak tart masanın üzerinde durur. Küçük bir karışıklık olur ve kimse son tartı bulamaz. Kral ve Kraliçe, bulmacayı çözmek için dostane bir mahkeme kurar. Jüri üyeleri isimlerini yazar ki unutmasınlar.
Şapkacı bir çay fincanıyla içeri girer. Mart Tavşanı başını sallar. Uyku Tulumu gözlerini açar. Düşes karabiberini sallarken, herkes çok fazla "Açoo!" dediği için onu bir kenara koyar ve gülümser. Beyaz Tavşan, pek de mantıklı olmayan küçük bir şiir okur. Alice elini kaldırır ve bazen kelimelerin sadece eğlence için olduğunu söyler. Sonra Beyaz Tavşan'ın ceketi üzerinde bir kırıntı ve Şapkacı'nın kolunda biraz reçel olduğunu fark eder. Tabakaya bakar ve peçetenin altında küçük bir tart görür. Sakin ve dikkatlice Alice der ki, "İşte burada."
Kraliçe alkışlar. Kral güler. Saray halkı coşar. Herkes tartları paylaşır ve her arkadaş küçük bir tatlı lokma alır. Kalabalık, Alice'e net gözleri ve nazik kalbi için teşekkür eder. Kraliçeler, verdikleri sözü hatırlar. Alice'i satranç bahçesinin son karesinden geçirirler. Trompetler çalar. Hafif bir taç, bir kurdele gibi, Alice'in başında belirir. Kraliçe Alice, derler, çünkü başkalarını yönetmediği için değil, sabır, cesaret ve nazik bir sesle kendini yönettiği için. Müzik havada süzülür.
Çiçekler eğilir. Cheshire Kedisi'nin gülümsemesi ay gibi parlıyor. Alice, evdeki kedisini, kitapları, çay saatini ve ateşin yanında sıcak koltuğunu düşünür. Yeni arkadaşlarına el sallar ve onlara gün için teşekkür eder. Kraliçeler onu kucaklar. Beyaz Tavşan eğilir. Şapkacı şapkasını kaldırır. Mart Tavşanı alkışlar. Uyku Tulumu iyi geceler mırıldanır. Tırtıl esner. Yalancı Kaplumbağa ve Gryfon bir melodi mırıldanır. Aynalı oda tekrar yumuşar, sabah sisine benzer. Alice geri adım atar ve rahat koltuğuna oturur.
Amca Lewis eğilir ve çayın zamanı geldiğini söyler. Alice gözlerini açar. Güler ve ona, aynı yerde kalmak için çok hızlı koştuğun, bir kedinin gülümsediği, çay partilerinin asla bitmediği ve meraklı olmanın en iyi tür sihir olduğu bir yerden bahseder. Kedisini okşar ve öğrendiği dersleri düşünür: Nazik sorular sor. Yeni şeyler karşısında cesur ol. Problemler büyük görünüyorsa küçük lokmalar al. Başkalarına yardım et. Temiz ve sakin bir zihin tut. Sonra güler ve belki, sadece belki, başka bir rüyada Harikalar Diyarı'nı tekrar ziyaret edeceğini söyler.
Ateş hafifçe çıtırdar. Kedi mırlıyor. Ve Alice, mutlu ve güvende, evde sıcak çayının tadını çıkarıyor.
