Er was eens vier konijntjes genaamd Flopsy, Mopsy, Cottontail en Peter. Ze woonden met hun moeder in een knus holletje onder een grote spar. Op een ochtend zei Mama Konijn: Jullie mogen naar de velden of het pad, maar ga niet de tuin van meneer McGregor in. Hun vader had daar een ongeluk en mevrouw McGregor stopte hem in een taart. Wees alsjeblieft voorzichtig. Mama Konijn nam een mand en haar paraplu en ging naar de bakker om een bruin brood en vijf bessenbroodjes te kopen. Flopsy, Mopsy en Cottontail, die heel brave konijntjes waren, gingen het pad op om bramen te plukken. Peter, die heel nieuwsgierig was, rende recht de tuin van meneer McGregor in en glipte onder de deur door.
Eerst at hij een beetje sla en wat bonen, en daarna at hij wat radijzen. Hij voelde zich een beetje slecht en ging op zoek naar peterselie. Rondom een kader van komkommers kwam hij plotseling de heer McGregor tegen, die jonge koolplanten aan het planten was. De heer McGregor sprong op en rende achter Peter aan, met een hark zwaaiend en schreeuwend: Stop de dief! Peter was erg bang. Hij rende door de hele tuin omdat hij de weg terug naar de deur was vergeten. Hij verloor een schoen tussen de kolen en de andere tussen de aardappelen. Nadat hij ze kwijt was, rende hij op handen en voeten en was sneller, maar hij kwam vast te zitten in een net van bessen en de grote knopen van zijn nieuwe blauwe jas bleven hangen. Peter dacht dat hij verloren was en huilde grote tranen, maar een paar vriendelijke mussen vlogen naar hem toe en tjirpten vrolijk, alsof ze zeiden: Probeer het opnieuw.
De heer McGregor kwam met een vergiet om Peter te vangen, maar Peter glipte net op tijd weg en liet zijn jas achter. Hij rende naar het tuinhuisje en sprong in een blik. Het was een goede plek om zich te verstoppen, behalve omdat er veel water was. De heer McGregor wist dat Peter in het tuinhuisje was. Hij keek onder elke pot met veel zorg. Peter probeerde zich niet te bewegen, maar toen niesde hij een grote ¡Kertyschoo! en de heer McGregor kwam meteen. Peter sprong door het raam, waarbij hij drie planten omver duwde. Het raam was te klein voor de heer McGregor, en hij was moe van het achtervolgen van Peter, dus ging hij weer aan het werk. Peter ging zitten om uit te rusten. Hij was buiten adem, nat van de blik, en wist de weg naar huis niet.
Hij liep langzaam, lippity lippity, en keek om zich heen. Hij vond een deur in een muur, maar die was op slot en hij was te rond om eronderdoor te glijden. Een oude muis rende heen en weer over de drempel, met erwten en bonen voor haar familie in het bos. Pedro vroeg de weg naar de deur, maar haar mond was vol, dus ze schudde alleen haar hoofd. Pedro begon te huilen, toen probeerde hij recht door de tuin te lopen, maar hij voelde zich steeds meer in de war. Hij kwam bij een vijver waar meneer McGregor zijn gieter vulde. Een witte kat keek naar de goudvissen. Ze bleef heel stil, maar de punt van haar staart bewoog. Pedro sloop stilletjes weg. Hij had over katten gehoord van zijn neef Benjamin Konijn.
Hij liep terug naar het tuinhuisje. Plotseling hoorde hij het gekrab van een schoffel, krab krab krab. Pedro verstopte zich onder een paar struiken. Toen er niets gebeurde, klom hij in een kruiwagen om te kijken. Hij zag meneer McGregor met zijn rug naar hem toe uien schoffelen. Verderop was de deur. Pedro kroop voorzichtig naar beneden en rende zo snel als hij kon over een rechte weg achter de zwarte bessenstruiken. Meneer McGregor zag hem in de hoek, maar Pedro stopte niet. Hij glipte onder de deur door en was eindelijk veilig in het bos. Meneer McGregor hing de kleine blauwe jas en de schoenen op om een vogelverschrikker voor de merels te maken. Pedro rende naar huis zonder om te kijken en liet zich vallen op het zachte zand van de bodem van het hol.
Hij sloot zijn ogen. Mama Konijn was aan het koken en vroeg zich af waar zijn kleren waren. Het was de tweede jas en het tweede paar schoenen dat Pedro in twee weken had verloren. Die nacht voelde Pedro zich niet goed. Mama legde hem in bed, maakte een beetje kamillethee en gaf hem een lepel voordat hij ging slapen. Flopsy, Mopsy en Cottontail aten brood met melk en zoete bramen. Pedro leerde dat regels ons helpen veilig te zijn, en morgen zou hij proberen een wijzer konijntje te zijn.
